Veertig jaar lang schilder ik momenten die anders voorbij zouden gaan. Een blauwe regen op het hoogtepunt van bloei. Het licht in een boeket dat al aan het sterven is. Het korte ogenblik waarin iets oplicht en alweer verandert.

Het werk laat zich voelen door wie ervoor open staat. Mensen gaan ervoor staan en iets in hen wordt geraakt, zonder dat ze precies kunnen benoemen wat. Of, zoals ik het soms zeg: kom uit die kop en verbind je met het schilderij.

In veertig jaar zijn er honderden werken bij mensen terechtgekomen. Bijna altijd blije, soms emotionele momenten. Je ziet iemand verliefd worden op een schilderij — en daarna leven ze er decennia mee.

Nu schilder ik vrijer dan ooit. Vaak over mijn eigen oude werk heen, met nieuwe energie op een fundament dat er al lag. Het komt van binnenuit.